scitura
Latin
Pronunciation 1
- (Classical Latin) IPA(key): [skiːˈtuː.ra]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ʃiˈtuː.ra]
Participle
scītūra
- inflection of scītūrus:
- nominative/vocative feminine singular
- nominative/accusative/vocative neuter plural
Noun
scītūra f (genitive scītūrae); first declension
- (Medieval Latin) a mutual understanding in relation to something [with genitive]
Declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | scītūra | scītūrae |
| genitive | scītūrae | scītūrārum |
| dative | scītūrae | scītūrīs |
| accusative | scītūram | scītūrās |
| ablative | scītūrā | scītūrīs |
| vocative | scītūra | scītūrae |
Pronunciation 2
- (Classical Latin) IPA(key): [skiːˈtuː.raː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ʃiˈtuː.ra]
Participle
scītūrā
- ablative feminine singular of scītūrus
Noun
scītūrā
- ablative singular of scītūra
References
- "scitura", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)