scirpiculus
Latin
Alternative forms
- sirpiculus
Etymology
From scirpus (“rush”) + -culus.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [skɪrˈpɪ.kʊ.ɫʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ʃirˈpiː.ku.lus]
Adjective
scirpiculus (feminine scirpicula, neuter scirpiculum); first/second-declension adjective
- made of rushes (plant)
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | scirpiculus | scirpicula | scirpiculum | scirpiculī | scirpiculae | scirpicula | |
| genitive | scirpiculī | scirpiculae | scirpiculī | scirpiculōrum | scirpiculārum | scirpiculōrum | |
| dative | scirpiculō | scirpiculae | scirpiculō | scirpiculīs | |||
| accusative | scirpiculum | scirpiculam | scirpiculum | scirpiculōs | scirpiculās | scirpicula | |
| ablative | scirpiculō | scirpiculā | scirpiculō | scirpiculīs | |||
| vocative | scirpicule | scirpicula | scirpiculum | scirpiculī | scirpiculae | scirpicula | |
Noun
scirpiculus m (genitive scirpiculī); second declension
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | scirpiculus | scirpiculī |
| genitive | scirpiculī | scirpiculōrum |
| dative | scirpiculō | scirpiculīs |
| accusative | scirpiculum | scirpiculōs |
| ablative | scirpiculō | scirpiculīs |
| vocative | scirpicule | scirpiculī |
References
- “scirpiculus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “scirpiculus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “scirpiculus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.