scáin

Irish

Alternative forms

  • sgáin (obsolete)

Etymology

From Middle Irish scáinid (“to burst, cleave”),[1] from Proto-Indo-European *(s)ken- (“to peel”). Cognate with Welsh cen (“skin, scale”) and English skin.

Pronunciation

  • IPA(key): /sˠkɑːnʲ/, /sˠkaːnʲ/

Verb

scáin (present analytic scáineann, future analytic scáinfidh, verbal noun scáineadh, past participle scáinte) (ambitransitive)

  1. to part (divide in two; become divided in two)
  2. to split, cleave
  3. to crack (form cracks; make cracks in)
  4. to scatter (disperse)

Conjugation

Conjugation of scáin (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present scáinim scáineann tú;
scáinir† 		scáineann sé, sí scáinimid; scáineann muid scáineann sibh scáineann siad;
scáinid† 		a scáineann; a scáineas scáintear
past scáin mé; scáineas scáin tú; scáinis scáin sé, sí scáineamar; scáin muid scáin sibh; scáineabhair scáin siad; scáineadar a scáin scáineadh
past habitual scáininn scáinteá scáineadh sé, sí scáinimis; scáineadh muid scáineadh sibh scáinidís; scáineadh siad a scáineadh scáintí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future scáinfidh mé;
scáinfead 		scáinfidh tú;
scáinfir† 		scáinfidh sé, sí scáinfimid;
scáinfidh muid 		scáinfidh sibh scáinfidh siad;
scáinfid† 		a scáinfidh; a scáinfeas scáinfear
conditional scáinfinn scáinfeá scáinfeadh sé, sí scáinfimis; scáinfeadh muid scáinfeadh sibh scáinfidís; scáinfeadh siad a scáinfeadh scáinfí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go scáine mé;
go scáinead† 		go scáine tú;
go scáinir† 		go scáine sé, sí go scáinimid;
go scáine muid 		go scáine sibh go scáine siad;
go scáinid† 		— go scáintear
past dá scáininn dá scáinteá dá scáineadh sé, sí dá scáinimis;
dá scáineadh muid 		dá scáineadh sibh dá scáinidís;
dá scáineadh siad 		— dá scáintí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— scáinim scáin scáineadh sé, sí scáinimis scáinigí;
scáinidh† 		scáinidís — scáintear
past participle scáinte
verbal noun scáineadh

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Synonyms

Derived terms

  • scáine
  • scáineach
  • scáinteacht

References

  1. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “scáinid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language

Further reading

  • Dinneen, Patrick S. (1927), “scáinim”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla, 2nd edition, Dublin: Irish Texts Society, page 952; reprinted with additions 1996, →ISBN
  • Ó Dónaill, Niall (1977), “scáin”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.