sługa

See also: sluga and sługą

Polish

Etymology

Inherited from Old Polish sługa, from Proto-Slavic *sluga.

Pronunciation

IPA^(key): /ˈswu.ɡa/

(Middle Polish) IPA^(key): /ˈsɫu.ɡa/

Audio: (file)
Rhymes: -uɡa
Syllabification: słu‧ga

Noun

sługa m pers (related adjective służny)

minion, servant

Declension

Declension of sługa

	singular	plural
nominative	sługa	słudzy/sługi (deprecative)
genitive	sługi	sług/sługów
dative	słudze	sługom
accusative	sługę	sług/sługów
instrumental	sługą	sługami
locative	słudze	sługach
vocative	sługo	słudzy

Derived terms

nouns

verbs

sługiwać impf
sługować impf
służyć impf

Related terms

adjectives

sługusowski
służalczy
służały
służbisty
służbowy
służebny
usłużny

adverbs

służalczo
służbiście
służbowo
służebnie

interjections

służę

nouns

posługa
sługusostwo
służalczość
służalec
służalstwo
służący
służba
służbista
służbówka
służebnica
służebnictwo
służebnik
usługa

phrases

czym mogę służyć

Further reading

sługa in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
sługa in Polish dictionaries at PWN
“SŁUGA”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century], 28.11.2008
J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1915), “sługa”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 6, Warsaw, page 223
Brückner, Aleksander (1927), “sługa”, in Słownik etymologiczny języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish), Warsaw: Wiedza Powszechna