séan

See also: Appendix:Variations of "sean"

Irish

Pronunciation

  • IPA(key): /ʃeːnˠ/[1]

Etymology 1

From Old Irish sén, from Latin signum.

Alternative forms

Noun

séan m (genitive singular séin, nominative plural séana)

  1. sign, omen
  2. good luck, prosperity, happiness
    Sonas agus séan ort.
    May you be happy and prosperous.
    ár lá séin ― our lucky day
  3. (mathematics) index
Declension
Declension of séan (first declension)
bare forms
singular plural
nominative séan séana
vocative a shéin a shéana
genitive séin séan
dative séan séana
forms with the definite article
singular plural
nominative an séan na séana
genitive an tséin na séan
dative leis an séan
don séan 		leis na séana
Derived terms
  • faoi shéan (“happy, lucky”)
  • séanach (“happy, prosperous”)

Verb

séan (present analytic séanann, future analytic séanfaidh, verbal noun séanadh, past participle séanta)

  1. (transitive) to mark with a sign, to bless
Conjugation
Conjugation of séan (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present séanaim séanann tú;
séanair† 		séanann sé, sí séanaimid; séanann muid séanann sibh séanann siad;
séanaid† 		a shéanann; a shéanas séantar
past shéan mé; shéanas shéan tú; shéanais shéan sé, sí shéanamar; shéan muid shéan sibh; shéanabhair shéan siad; shéanadar a shéan séanadh
past habitual shéanainn /
séanainn‡ 		shéantá /
séantᇠ		shéanadh sé, sí /
séanadh sé, sí‡ 		shéanaimis; shéanadh muid /
séanaimis‡; séanadh muid‡ 		shéanadh sibh /
séanadh sibh‡ 		shéanaidís; shéanadh siad /
séanaidís‡; séanadh siad‡ 		a shéanadh shéantaí /
séantaí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future séanfaidh mé;
séanfad 		séanfaidh tú;
séanfair† 		séanfaidh sé, sí séanfaimid;
séanfaidh muid 		séanfaidh sibh séanfaidh siad;
séanfaid† 		a shéanfaidh; a shéanfas séanfar
conditional shéanfainn /
séanfainn‡ 		shéanfá /
séanfᇠ		shéanfadh sé, sí /
séanfadh sé, sí‡ 		shéanfaimis; shéanfadh muid /
séanfaimis‡; séanfadh muid‡ 		shéanfadh sibh /
séanfadh sibh‡ 		shéanfaidís; shéanfadh siad /
séanfaidís‡; séanfadh siad‡ 		a shéanfadh shéanfaí /
séanfaí‡
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go séana mé;
go séanad† 		go séana tú;
go séanair† 		go séana sé, sí go séanaimid;
go séana muid 		go séana sibh go séana siad;
go séanaid† 		— go séantar
past dá séanainn dá séantá dá séanadh sé, sí dá séanaimis;
dá séanadh muid 		dá séanadh sibh dá séanaidís;
dá séanadh siad 		— dá séantaí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— séanaim séan séanadh sé, sí séanaimis séanaigí;
séanaidh† 		séanaidís — séantar
past participle séanta
verbal noun séanadh

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Etymology 2

From Old Irish sénaid.

Verb

séan (present analytic séanann, future analytic séanfaidh, verbal noun séanadh, past participle séanta) (ambitransitive)

  1. to deny (assert that something is not true)
  2. to deny, disavow, repudiate, abjure
  3. to disown, disclaim
  4. to negate
  5. to recant
Conjugation
Conjugation of séan (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present séanaim séanann tú;
séanair† 		séanann sé, sí séanaimid; séanann muid séanann sibh séanann siad;
séanaid† 		a shéanann; a shéanas séantar
past shéan mé; shéanas shéan tú; shéanais shéan sé, sí shéanamar; shéan muid shéan sibh; shéanabhair shéan siad; shéanadar a shéan séanadh
past habitual shéanainn /
séanainn‡ 		shéantá /
séantᇠ		shéanadh sé, sí /
séanadh sé, sí‡ 		shéanaimis; shéanadh muid /
séanaimis‡; séanadh muid‡ 		shéanadh sibh /
séanadh sibh‡ 		shéanaidís; shéanadh siad /
séanaidís‡; séanadh siad‡ 		a shéanadh shéantaí /
séantaí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future séanfaidh mé;
séanfad 		séanfaidh tú;
séanfair† 		séanfaidh sé, sí séanfaimid;
séanfaidh muid 		séanfaidh sibh séanfaidh siad;
séanfaid† 		a shéanfaidh; a shéanfas séanfar
conditional shéanfainn /
séanfainn‡ 		shéanfá /
séanfᇠ		shéanfadh sé, sí /
séanfadh sé, sí‡ 		shéanfaimis; shéanfadh muid /
séanfaimis‡; séanfadh muid‡ 		shéanfadh sibh /
séanfadh sibh‡ 		shéanfaidís; shéanfadh siad /
séanfaidís‡; séanfadh siad‡ 		a shéanfadh shéanfaí /
séanfaí‡
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go séana mé;
go séanad† 		go séana tú;
go séanair† 		go séana sé, sí go séanaimid;
go séana muid 		go séana sibh go séana siad;
go séanaid† 		— go séantar
past dá séanainn dá séantá dá séanadh sé, sí dá séanaimis;
dá séanadh muid 		dá séanadh sibh dá séanaidís;
dá séanadh siad 		— dá séantaí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— séanaim séan séanadh sé, sí séanaimis séanaigí;
séanaidh† 		séanaidís — séantar
past participle séanta
verbal noun séanadh

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Derived terms

Mutation

Mutated forms of séan
radical lenition eclipsis
séan shéan
after an, tséan 		not applicable

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Quiggin, E. C. (1906), A Dialect of Donegal, Cambridge University Press, page 212

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.