rudis
Friulian
Noun
rudis
- plural of rude
Latin
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈrʊ.dɪs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈruː.dis]
Etymology 1
From Proto-Indo-European *Hrew- (“to tear up, dig up”). Related to rudus.
Adjective
rudis (neuter rude); third-declension two-termination adjective
- rough, raw, uncultivated
- End of the 1st Century BC, Publius Ovidius Naso, Ars amatoria:
- simplicitas rudis ante fuit; nunc aurea Roma est.
- There once was raw simplicity, now Rome is golden.
- unrefined, unskilled, awkward
- rude
Declension
Third-declension two-termination adjective.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | rudis | rude | rudēs | rudia | |
| genitive | rudis | rudium | |||
| dative | rudī | rudibus | |||
| accusative | rudem | rude | rudīs rudēs |
rudia | |
| ablative | rudī | rudibus | |||
| vocative | rudis | rude | rudēs | rudia | |
Derived terms
Descendants
Borrowings:
Etymology 2
(This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)
Noun
rudis f (genitive rudis); third declension
- small stick
- (gladiatorial combat) foil (given to a gladiator upon his discharge)
Declension
Third-declension noun (i-stem, ablative singular in -e or -ī).
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | rudis | rudēs |
| genitive | rudis | rudium |
| dative | rudī | rudibus |
| accusative | rudem | rudēs rudīs |
| ablative | rude rudī |
rudibus |
| vocative | rudis | rudēs |
Derived terms
References
- “rudis”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “rudis”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- "rudis", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
- “rudis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
- to be well-informed, erudite: multarum rerum cognitione imbutum esse (opp. litterarum or eruditionis expertem esse or [rerum] rudem esse)
- to be an inexperienced speaker: rudem, tironem ac rudem (opp. exercitatum) esse in dicendo
- to have had no experience in war: rei militaris rudem esse
- (ambiguous) to retire from service: rude donatum esse (Phil. 2. 29)
- to be well-informed, erudite: multarum rerum cognitione imbutum esse (opp. litterarum or eruditionis expertem esse or [rerum] rudem esse)
- “rudis”, in Harry Thurston Peck, editor (1898), Harper’s Dictionary of Classical Antiquities, New York: Harper & Brothers
- “rudis”, in William Smith et al., editor (1890), A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, London: William Wayte. G. E. Marindin
Lithuanian
Etymology
By surface analysis, rùdas (“brown”) + -is (“nominalizing ending masculine”)
Noun
rùdis m (plural rùdžiai, feminine rùdė) stress pattern 2
- (ethnic slur, offensive) brownie, a person with brown skin.
- Per televiziją parodė vieną rudį, kuris prisistatė pačiu radža ir pusėtinai neblogai padainavo dainą.
- One brownie was shown on TV, who introduced him Raja himself and sang a song at medium not badly.
Declension
| singular (vienaskaita) |
plural (daugiskaita) | |
|---|---|---|
| nominative (vardininkas) | rùdis | rùdiai |
| genitive (kilmininkas) | rùdio | rùdių |
| dative (naudininkas) | rùdiui | rùdiams |
| accusative (galininkas) | rùdį | rudiùs |
| instrumental (įnagininkas) | rudiù | rùdiais |
| locative (vietininkas) | rùdyje | rùdiuose |
| vocative (šauksmininkas) | rùdi | rùdiai |