rigens
Danish
Noun
rigens n
- (obsolete except in certain set usages) definite genitive singular of rige
Latin
Etymology
Present active participle of rigeō.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈrɪ.ɡẽːs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈriː.d͡ʒens]
Participle
rigēns (genitive rigentis); third-declension one-termination participle
- stiff, inflexible, rigid, unbending
- 43 BCE – c. 17 CE, Ovid, The Heroines 5.71–74:
- tunc vero rupique sinus et pectora planxi
et secui madidas ungue rigente genas
implevique sacram querulis ululatibus Iden
illuc has lacrimas in mea saxa tuli.- (please add an English translation of this quotation)
- tunc vero rupique sinus et pectora planxi
- 29 BCE – 19 BCE, Virgil, Aeneid 8.617–625:
- Ille deae dōnīs et tantō laetus honōre
explērī nequit atque oculōs per singula uoluit,
mīrāturque interque manūs et bracchia uersat
terribilem cristīs galeam flammāsque uomentem,
fātiferumque ēnsem, lōrīcam ex aere rigentem,
sanguineam, ingentem, quālis cum caerula nūbēs
sōlis inārdēscit radiīs longēque refulget;
tum lēuīs ocreās ēlectrō aurōque recoctō,
hastamque et clipeī nōn ēnārrābile textum.- (please add an English translation of this quotation)
- Ille deae dōnīs et tantō laetus honōre
Declension
Third-declension participle.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | rigēns | rigentēs | rigentia | ||
| genitive | rigentis | rigentium | |||
| dative | rigentī | rigentibus | |||
| accusative | rigentem | rigēns | rigentēs rigentīs |
rigentia | |
| ablative | rigente rigentī1 |
rigentibus | |||
| vocative | rigēns | rigentēs | rigentia | ||
1When used purely as an adjective.
Further reading
- “rĭgens”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “rigēns”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers