rigens

Danish

Noun

rigens n

  1. (obsolete except in certain set usages) definite genitive singular of rige

Latin

Etymology

Present active participle of rigeō.

Pronunciation

Participle

rigēns (genitive rigentis); third-declension one-termination participle

  1. stiff, inflexible, rigid, unbending
    • 43 BCEc. 17 CE, Ovid, The Heroines 5.71–74:
      tunc vero rupique sinus et pectora planxi
       et secui madidas ungue rigente genas
      implevique sacram querulis ululatibus Iden
       illuc has lacrimas in mea saxa tuli.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 29 BCE – 19 BCE, Virgil, Aeneid 8.617–625:
      Ille deae dōnīs et tantō laetus honōre
      explērī nequit atque oculōs per singula uoluit,
      mīrāturque interque manūs et bracchia uersat
      terribilem cristīs galeam flammāsque uomentem,
      fātiferumque ēnsem, lōrīcam ex aere rigentem,
      sanguineam, ingentem, quālis cum caerula nūbēs
      sōlis inārdēscit radiīs longēque refulget;
      tum lēuīs ocreās ēlectrō aurōque recoctō,
      hastamque et clipeī nōn ēnārrābile textum.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Third-declension participle.

singular plural
masc./fem. neuter masc./fem. neuter
nominative rigēns rigentēs rigentia
genitive rigentis rigentium
dative rigentī rigentibus
accusative rigentem rigēns rigentēs
rigentīs
rigentia
ablative rigente
rigentī1
rigentibus
vocative rigēns rigentēs rigentia

1When used purely as an adjective.

Further reading

  • rĭgens”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • rigēns”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers