raiceáil

Irish

Etymology

raic (“wreck, wreckage”) +‎ -áil

Verb

raiceáil (present analytic raiceálann, future analytic raiceálfaidh, verbal noun raiceáil, past participle raiceáilte)

  1. wreck

Conjugation

Conjugation of raiceáil (first conjugation – B)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present raiceálaim raiceálann tú;
raiceálair† 		raiceálann sé, sí raiceálaimid; raiceálann muid raiceálann sibh raiceálann siad;
raiceálaid† 		a raiceálann; a raiceálas raiceáiltear
past raiceáil mé; raiceálas raiceáil tú; raiceálais raiceáil sé, sí raiceálamar; raiceáil muid raiceáil sibh; raiceálabhair raiceáil siad; raiceáladar a raiceáil raiceáladh
past habitual raiceálainn raiceáilteá raiceáladh sé, sí raiceálaimis; raiceáladh muid raiceáladh sibh raiceálaidís; raiceáladh siad a raiceáladh raiceáiltí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future raiceálfaidh mé;
raiceálfad 		raiceálfaidh tú;
raiceálfair† 		raiceálfaidh sé, sí raiceálfaimid;
raiceálfaidh muid 		raiceálfaidh sibh raiceálfaidh siad;
raiceálfaid† 		a raiceálfaidh; a raiceálfas raiceálfar
conditional raiceálfainn raiceálfá raiceálfadh sé, sí raiceálfaimis; raiceálfadh muid raiceálfadh sibh raiceálfaidís; raiceálfadh siad a raiceálfadh raiceálfaí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go raiceála mé;
go raiceálad† 		go raiceála tú;
go raiceálair† 		go raiceála sé, sí go raiceálaimid;
go raiceála muid 		go raiceála sibh go raiceála siad;
go raiceálaid† 		— go raiceáiltear
past dá raiceálainn dá raiceáilteá dá raiceáladh sé, sí dá raiceálaimis;
dá raiceáladh muid 		dá raiceáladh sibh dá raiceálaidís;
dá raiceáladh siad 		— dá raiceáiltí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— raiceálaim raiceáil raiceáladh sé, sí raiceálaimis raiceálaigí;
raiceálaidh† 		raiceálaidís — raiceáiltear
past participle raiceáilte
verbal noun raiceáil

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Noun

raiceáil f (genitive singular raiceála, nominative plural raiceálacha)

  1. verbal noun of raiceáil (“wreck”)
  2. wrecking, wreck
  3. ill-usage, maltreatment

Declension

Declension of raiceáil (third declension)
bare forms
singular plural
nominative raiceáil raiceálacha
vocative a raiceáil a raiceálacha
genitive raiceála raiceálacha
dative raiceáil raiceálacha
forms with the definite article
singular plural
nominative an raiceáil na raiceálacha
genitive na raiceála na raiceálacha
dative leis an raiceáil
don raiceáil 		leis na raiceálacha

References

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.