qualificatio
Latin
Etymology
Late medieval; from quālificāre, quālificō (“to qualify”) + -tiō.
Noun
quālificātiō f (genitive quālificātiōnis); third declension
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | quālificātiō | quālificātiōnēs |
| genitive | quālificātiōnis | quālificātiōnum |
| dative | quālificātiōnī | quālificātiōnibus |
| accusative | quālificātiōnem | quālificātiōnēs |
| ablative | quālificātiōne | quālificātiōnibus |
| vocative | quālificātiō | quālificātiōnēs |
Descendants
- → Catalan: qualificació
- → Middle French: qualification
- > French: qualification (inherited)
- → German: Qualifikation
- → Russian: квалифика́ция (kvalifikácija)
- → Georgian: კვალიფიკაცია (ḳvalipiḳacia)
- → Russian: квалифика́ция (kvalifikácija)
- → German: Qualifikation
- → Dutch: kwalificatie
- → Indonesian: kualifikasi
- → English: qualification
- > French: qualification (inherited)
- → Galician: cualificación
- → Italian: qualificazione
- → Occitan: qualificacion
- → Portuguese: qualificação
- → Romanian: calificație
- → Spanish: cualificación