przekażać

From przekazić +‎ -ać.

• IPA^(key): (10^th–15^th CE) /pr̝ɛkaʒʲat͡ɕʲ/
• IPA^(key): (15^th CE) /pr̝ɛkaʒʲat͡ɕʲ/

przekażać impf (perfective przekazić)

1. to hinder, to impede, to bother [with dative ‘what’]
   • 1880-1894 [End of the fifteenth century], Sprawozdania Komisji Językowej Akademii Umiejętności‎^[1], volume I, page 148:

     Alia festa non habetis, czo by vam przekazaly robocye

     [Alia festa non habetis, co by wam przekażali robocie]

2. (attested in Greater Poland) to oppose, to resist [with dative ‘whom’]
   • 1916 [second half of the 15th century], Stanisław Słoński, editor, Psałterz puławski‎^{scan transliteration, transcription}, numbers 119, 6, Greater Poland:

     Gdy yesm molwyl gym, przekazaly my (impugnabant me) za dar

     [Gdy jeśm mołwił jim, przekażali mi (impugnabant me) za dar]

3. to violate, to break
   • 1875 [c. 1455-1460], Zygmunt Celichowski, editor, Słowniczek łacińsko- polski wyrazów prawa magdeburskiego z wieku XV. Przedruk homograficzny z kodeksu kórnickiego‎^[2], page 3:

     Dirimit, id est infringit przelamvge, przekasza

     [Dirimit, id est infringit przełamuje, przekaża]

• B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “przekażać”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN