proprietarius
Latin
Etymology
From proprietās + -ārius.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [prɔ.pri.ɛˈtaː.ri.ʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [pro.pri.eˈtaː.ri.us]
Noun
proprietārius m (genitive proprietāriī or proprietārī); second declension (Late Latin)
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | proprietārius | proprietāriī |
| genitive | proprietāriī proprietārī1 |
proprietāriōrum |
| dative | proprietāriō | proprietāriīs |
| accusative | proprietārium | proprietāriōs |
| ablative | proprietāriō | proprietāriīs |
| vocative | proprietārie | proprietāriī |
1Found in older Latin (until the Augustan Age).
Descendants
- → French: propriétaire (learned)
Adjective
proprietārius (feminine proprietāria, neuter proprietārium); first/second-declension adjective (Late Latin)
- (relational) property
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | proprietārius | proprietāria | proprietārium | proprietāriī | proprietāriae | proprietāria | |
| genitive | proprietāriī | proprietāriae | proprietāriī | proprietāriōrum | proprietāriārum | proprietāriōrum | |
| dative | proprietāriō | proprietāriae | proprietāriō | proprietāriīs | |||
| accusative | proprietārium | proprietāriam | proprietārium | proprietāriōs | proprietāriās | proprietāria | |
| ablative | proprietāriō | proprietāriā | proprietāriō | proprietāriīs | |||
| vocative | proprietārie | proprietāria | proprietārium | proprietāriī | proprietāriae | proprietāria | |
Further reading
- “proprietarius”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “proprietarius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.