prerogatywa
See also: prerogatywą
Polish
Etymology
Learned borrowing from Latin praerogātīva. First attested in the 16th century.[1]
Pronunciation
Audio: (file) - Rhymes: -ɘva
- Syllabification: pre‧ro‧ga‧ty‧wa
Noun
prerogatywa f
- (literary) prerogative (a hereditary or official right or privilege)
- Hypernyms: przywilej, uprawnienie
- (Middle Polish) proof of grace
Declension
Declension of prerogatywa
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | prerogatywa | prerogatywy |
| genitive | prerogatywy | prerogatyw |
| dative | prerogatywie | prerogatywom |
| accusative | prerogatywę | prerogatywy |
| instrumental | prerogatywą | prerogatywami |
| locative | prerogatywie | prerogatywach |
| vocative | prerogatywo | prerogatywy |
References
- ^ Maria Renata Mayenowa; Stanisław Rospond; Witold Taszycki; Stefan Hrabec; Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023), “prerogatywa”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]
Further reading
- prerogatywa in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
- prerogatywa in Polish dictionaries at PWN
- “PREROGATYWA”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century], 12.02.2009