praemortuus

Latin

Etymology

Perfect active participle of praemorior.

Participle

praemortuus (feminine praemortua, neuter praemortuum); first/second-declension participle

  1. having died prematurely; dead prematurely

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative praemortuus praemortua praemortuum praemortuī praemortuae praemortua
genitive praemortuī praemortuae praemortuī praemortuōrum praemortuārum praemortuōrum
dative praemortuō praemortuae praemortuō praemortuīs
accusative praemortuum praemortuam praemortuum praemortuōs praemortuās praemortua
ablative praemortuō praemortuā praemortuō praemortuīs
vocative praemortue praemortua praemortuum praemortuī praemortuae praemortua

References

  • “praemortuus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “praemortuus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.