praemissus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of praemittō.

Participle

praemissus (feminine praemissa, neuter praemissum); first/second-declension participle

  1. sent forward or ahead, having been sent, etc.
    • 63 BCE, Cicero, Catiline Orations Oratio in Catilinam Prima in Senatu Habita.24:
      [] ; ā quō etiam aquilam illam argenteam — quam tibi ac tuīs omnibus cōnfīdō perniciōsam ac fūnestam futūram, cui domī tuae sacrārium scelerum tuōrum cōnstitūtum fuit — sciam esse praemissam?
      [] ; by whom [I know] even that the silver eagle — which I am confident will be destructive and deadly for you and all your followers, [and] for which a shrine of your wickedness was established in your own house — I know to have been sent on ahead [by you]?

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative praemissus praemissa praemissum praemissī praemissae praemissa
genitive praemissī praemissae praemissī praemissōrum praemissārum praemissōrum
dative praemissō praemissae praemissō praemissīs
accusative praemissum praemissam praemissum praemissōs praemissās praemissa
ablative praemissō praemissā praemissō praemissīs
vocative praemisse praemissa praemissum praemissī praemissae praemissa

References

  • praemissus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • praemissus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.