praemissus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of praemittō.
Participle
praemissus (feminine praemissa, neuter praemissum); first/second-declension participle
- sent forward or ahead, having been sent, etc.
- 63 BCE, Cicero, Catiline Orations Oratio in Catilinam Prima in Senatu Habita.24:
- […] ; ā quō etiam aquilam illam argenteam — quam tibi ac tuīs omnibus cōnfīdō perniciōsam ac fūnestam futūram, cui domī tuae sacrārium scelerum tuōrum cōnstitūtum fuit — sciam esse praemissam?
- […] ; by whom [I know] even that the silver eagle — which I am confident will be destructive and deadly for you and all your followers, [and] for which a shrine of your wickedness was established in your own house — I know to have been sent on ahead [by you]?
- […] ; ā quō etiam aquilam illam argenteam — quam tibi ac tuīs omnibus cōnfīdō perniciōsam ac fūnestam futūram, cui domī tuae sacrārium scelerum tuōrum cōnstitūtum fuit — sciam esse praemissam?
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | praemissus | praemissa | praemissum | praemissī | praemissae | praemissa | |
| genitive | praemissī | praemissae | praemissī | praemissōrum | praemissārum | praemissōrum | |
| dative | praemissō | praemissae | praemissō | praemissīs | |||
| accusative | praemissum | praemissam | praemissum | praemissōs | praemissās | praemissa | |
| ablative | praemissō | praemissā | praemissō | praemissīs | |||
| vocative | praemisse | praemissa | praemissum | praemissī | praemissae | praemissa | |
References
- “praemissus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “praemissus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.