peacaigh

Irish

Etymology 1

From peaca (“sin”) +‎ -igh.

Verb

peacaigh (present analytic peacaíonn, future analytic peacóidh, verbal noun peacú, past participle peacaithe)

to sin

Conjugation

Conjugation of *peacaigh* (second conjugation)
indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
indicative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	peacaím	peacaíonn tú; peacaír^†	peacaíonn sé, sí	peacaímid; peacaíonn muid	peacaíonn sibh	peacaíonn siad; peacaíd^†	a pheacaíonn; a pheacaíos	peacaítear
past	pheacaigh mé; pheacaíos	pheacaigh tú; pheacaís	pheacaigh sé, sí	pheacaíomar; pheacaigh muid	pheacaigh sibh; pheacaíobhair	pheacaigh siad; pheacaíodar	a pheacaigh	peacaíodh
past habitual	pheacaínn / peacaínn^‡	pheacaíteá / peacaíteá^‡	pheacaíodh sé, sí / peacaíodh sé, sí^‡	pheacaímis; pheacaíodh muid / peacaímis^‡; peacaíodh muid^‡	pheacaíodh sibh / peacaíodh sibh^‡	pheacaídís; pheacaíodh / peacaídís^‡; peacaíodh siad^‡	a pheacaíodh	pheacaítí / peacaítí^‡

	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
future	peacóidh mé; peacód; peacóchaidh mé^†	peacóidh tú; peacóir^†; peacóchaidh tú^†	peacóidh sé, sí; peacóchaidh sé, sí^†	peacóimid; peacóidh muid; peacóchaimid^†; peacóchaidh muid^†	peacóidh sibh; peacóchaidh sibh^†	peacóidh siad; peacóid^†; peacóchaidh siad^†	a pheacóidh; a pheacós; a pheacóchaidh^†; a pheacóchas^†	peacófar; peacóchar^†
conditional	pheacóinn; pheacóchainn^† / peacóinn^‡; peacóchainn^†^‡	pheacófá; pheacóchthá^† / peacófá^‡; peacóchthá^†^‡	pheacódh sé, sí; pheacóchadh sé, sí^† / peacódh sé, sí^‡; peacóchadh sé, sí^†^‡	pheacóimis; pheacódh muid; pheacóchaimis^†; pheacóchadh muid^† / peacóimis^‡; peacódh muid^‡; peacóchaimis^†^‡; peacóchadh muid^†^‡	pheacódh sibh; pheacóchadh sibh^† / peacódh sibh^‡; peacóchadh sibh^†^‡	pheacóidís; pheacódh siad; pheacóchaidís^†; pheacóchadh siad^† / peacóidís^‡; peacódh siad^‡; peacóchaidís^†^‡; peacóchadh siad^†^‡	a pheacódh; a pheacóchadh^†	pheacófaí; pheacóchthaí^† / peacófaí^‡; peacóchthaí^†^‡

subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
subjunctive	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	go bpeacaí mé; go bpeacaíod^†	go bpeacaí tú; go bpeacaír^†	go bpeacaí sé, sí	go bpeacaímid; go bpeacaí muid	go bpeacaí sibh	go bpeacaí siad; go bpeacaíd^†	—	go bpeacaítear
past	dá bpeacaínn	dá bpeacaíteá	dá bpeacaíodh sé, sí	dá bpeacaímis; dá bpeacaíodh muid	dá bpeacaíodh sibh	dá bpeacaídís; dá bpeacaíodh siad	—	dá bpeacaítí

imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
imperative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
—	peacaím	peacaigh	peacaíodh sé, sí	peacaímis	peacaígí; peacaídh^†	peacaídís	—	peacaítear

past participle	peacaithe

verbal noun	peacú

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

Related terms

peacach (“sinner”)
peacúil (“sinful”)

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Adjective

peacaigh

inflection of peacach:
1. vocative/genitive singular masculine
2. (archaic) dative singular feminine

Noun

peacaigh m

inflection of peacach:
1. vocative/genitive singular
2. nominative/dative plural

Mutation

Mutated forms of *peacaigh*
radical	lenition	eclipsis
peacaigh	pheacaigh	bpeacaigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.