pandiculatus
Latin
Etymology
Perfect active participle of pandiculor.
Participle
pandiculātus (feminine pandiculāta, neuter pandiculātum); first/second-declension participle
- having stretched oneself
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | pandiculātus | pandiculāta | pandiculātum | pandiculātī | pandiculātae | pandiculāta | |
| genitive | pandiculātī | pandiculātae | pandiculātī | pandiculātōrum | pandiculātārum | pandiculātōrum | |
| dative | pandiculātō | pandiculātae | pandiculātō | pandiculātīs | |||
| accusative | pandiculātum | pandiculātam | pandiculātum | pandiculātōs | pandiculātās | pandiculāta | |
| ablative | pandiculātō | pandiculātā | pandiculātō | pandiculātīs | |||
| vocative | pandiculāte | pandiculāta | pandiculātum | pandiculātī | pandiculātae | pandiculāta | |