paenitentia
Latin
Alternative forms
- poenitentia, pēnitentia (Late Latin)
Etymology
From paenitēns (“repenting”), present active participle of paeniteō (“regret, repent”). In the Vulgate, used as a calque of Ancient Greek μετάνοια (metánoia, “repentance”), and found in the phrase paenitentiam ago (“do penance”) as a calque of μετανοέω (metanoéō, “repent”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [pae̯.nɪˈtɛn.ti.a]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [pe.niˈtɛn.t͡si.a]
Participle
paenitentia
- nominative/accusative/vocative neuter plural of paenitēns
Noun
paenitentia f (genitive paenitentiae); first declension
Declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | paenitentia | paenitentiae |
| genitive | paenitentiae | paenitentiārum |
| dative | paenitentiae | paenitentiīs |
| accusative | paenitentiam | paenitentiās |
| ablative | paenitentiā | paenitentiīs |
| vocative | paenitentia | paenitentiae |
Synonyms
- (repentance): paenitūdō, resipīscentia
Derived terms
Related terms
Descendants
- Asturian: penitencia
- Catalan: penitència
- Emilian: penitänza
- Old French: penitence, peneance
- Friulian: penitince
- → German: Pönitenz
- Guinea-Bissau Creole: penitensa
- Italian: penitenza
- Karipúna Creole French: penitãs
- Ladin: penitenza
- Mirandese: peniténcia
- Old Galician-Portuguese: pẽedença
- Galician: pedenza, → penitencia
- Portuguese: pendença, → penitência
- Piedmontese: penitensa
- Romanian: penitență
- Sardinian: peneténscia, peneténtzia, penetéscia, peniténscia, peniténtzia, penitéssia
- Spanish: penitencia
References
- “paenitentia”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “paenitentia”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “paenitentia”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.