pacáil
Irish
Etymology
Pronunciation
Verb
pacáil (present analytic pacálann, future analytic pacálfaidh, verbal noun pacáil, past participle pacáilte)
- to pack (put or bring things together in a limited or confined space, especially for storage or transport), to box (place inside a box)
Conjugation
| indicative | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| first | second | third | first | second | third | |||
| present | pacálaim | pacálann tú; pacálair† |
pacálann sé, sí | pacálaimid; pacálann muid | pacálann sibh | pacálann siad; pacálaid† |
a phacálann; a phacálas | pacáiltear |
| past | phacáil mé; phacálas | phacáil tú; phacálais | phacáil sé, sí | phacálamar; phacáil muid | phacáil sibh; phacálabhair | phacáil siad; phacáladar | a phacáil | pacáladh |
| past habitual | phacálainn / pacálainn‡ |
phacáilteá / pacáilteᇠ|
phacáladh sé, sí / pacáladh sé, sí‡ |
phacálaimis; phacáladh muid / pacáladh muid‡ |
phacáladh sibh / pacáladh sibh‡ |
phacálaidís; phacáladh siad / pacálaidís‡; pacáladh siad‡ |
a phacáladh | phacáiltí / pacáiltí‡ |
| singular | plural | direct relative | autonomous | |||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| future | pacálfaidh mé; pacálfad |
pacálfaidh tú; pacálfair† |
pacálfaidh sé, sí | pacálfaimid; pacálfaidh muid |
pacálfaidh sibh | pacálfaidh siad; pacálfaid† |
a phacálfaidh; a phacálfas | pacálfar |
| conditional | phacálfainn / pacálfainn‡ |
phacálfá / pacálfᇠ|
phacálfadh sé, sí / pacálfadh sé, sí‡ |
phacálfaimis; phacálfadh muid / pacálfaimis‡; pacálfadh muid‡ |
phacálfadh sibh / pacálfadh sibh‡ |
phacálfaidís; phacálfadh siad / pacálfaidís‡; pacálfadh siad‡ |
a phacálfadh | phacálfaí / pacálfaí‡ |
| subjunctive | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| present | go bpacála mé; go bpacálad† |
go bpacála tú; go bpacálair† |
go bpacála sé, sí | go bpacálaimid; go bpacála muid |
go bpacála sibh | go bpacála siad; go bpacálaid† |
— | go bpacáiltear |
| past | dá bpacálainn | dá bpacáilteá | dá bpacáladh sé, sí | dá bpacálaimis; dá bpacáladh muid |
dá bpacáladh sibh | dá bpacálaidís; dá bpacáladh siad |
— | dá bpacáiltí |
| imperative | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| — | pacálaim | pacáil | pacáladh sé, sí | pacálaimis | pacálaigí; pacálaidh† |
pacálaidís | — | pacáiltear |
| past participle | pacáilte | |||||||
| verbal noun | pacáil | |||||||
† archaic or dialect form
‡ dependent form
Noun
pacáil m (genitive singular pacála)
Declension
| ||||||||||||||||||||||||
Mutation
| radical | lenition | eclipsis |
|---|---|---|
| pacáil | phacáil | bpacáil |
Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.
References
- Ó Dónaill, Niall (1977), “pacáil”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN