oxitonans
Latin
Etymology
Present active participle of oxitonō.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɔkˈsɪ.tɔ.nãːs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [okˈsiː.to.nans]
Participle
oxitonāns (genitive oxitonantis); third-declension one-termination participle
- alternative form of oxytonāns (“pronouncing something oxytone”)
Declension
Third-declension participle.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | oxitonāns | oxitonantēs | oxitonantia | ||
| genitive | oxitonantis | oxitonantium | |||
| dative | oxitonantī | oxitonantibus | |||
| accusative | oxitonantem | oxitonāns | oxitonantēs oxitonantīs |
oxitonantia | |
| ablative | oxitonante oxitonantī1 |
oxitonantibus | |||
| vocative | oxitonāns | oxitonantēs | oxitonantia | ||
1When used purely as an adjective.