organit
Romanian
Etymology
Borrowed from French organite.
Noun
organit n (plural organite)
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | ||
| nominative-accusative | organit | organitul | organite | organitele | |
| genitive-dative | organit | organitului | organite | organitelor | |
| vocative | organitule | organitelor | |||