oproken

Dutch

Etymology

From op +‎ roken.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɔpˌroː.kə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: op‧ro‧ken

Verb

oproken

  1. (transitive) to completely consume [a cigarette, pipe, etc.] by smoking.

Conjugation

Conjugation of oproken (weak, separable)
infinitive oproken
past singular rookte op
past participle opgerookt
infinitive oproken
gerund oproken n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular rook op rookte op oprook oprookte
2nd person sing. (jij) rookt op, rook op2 rookte op oprookt oprookte
2nd person sing. (u) rookt op rookte op oprookt oprookte
2nd person sing. (gij) rookt op rookte op oprookt oprookte
3rd person singular rookt op rookte op oprookt oprookte
plural roken op rookten op oproken oprookten
subjunctive sing.1 roke op rookte op oproke oprookte
subjunctive plur.1 roken op rookten op oproken oprookten
imperative sing. rook op
imperative plur.1 rookt op
participles oprokend opgerookt
1) Archaic. 2) In case of inversion.
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.