oppessulatus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of *oppessulō, from ob- +‎ pessulus (a bolt) +‎ .

Pronunciation

Participle

oppessulātus (feminine oppessulāta, neuter oppessulātum); first/second-declension participle (post-Augustan)

  1. bolted, barred
    • c. 27 CE – 66 CE, Petronius, Satyricon 97.7:
      Interim Ascyltos ut pererravit omnes cum viatore cellas, venit ad meam, et hoc quidem pleniorem spem concepit, quo diligentius oppessulatas invenit fores.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 1.22:
      [] cum dicto modico secus progressus ostium accedo et ianuam firmiter oppessulatam pulsare vocaliter incipio. [] et cum dicto rursum foribus oppessulatis intro capessit.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 380 CE – 392 CE, Ammianus Marcellinus, Res Gestae 31.13.15:
      Cum enim oppessulatas ianuas perrumpere conati, qui secuti sunt, a parte pensili domus sagittis incesserentur, ne per moras inexpedibiles populandi ammitterent copiam, congestis stipulae fascibus et lignorum, flammaque supposita, aedificium cum hominibus torruerunt.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative oppessulātus oppessulāta oppessulātum oppessulātī oppessulātae oppessulāta
genitive oppessulātī oppessulātae oppessulātī oppessulātōrum oppessulātārum oppessulātōrum
dative oppessulātō oppessulātae oppessulātō oppessulātīs
accusative oppessulātum oppessulātam oppessulātum oppessulātōs oppessulātās oppessulāta
ablative oppessulātō oppessulātā oppessulātō oppessulātīs
vocative oppessulāte oppessulāta oppessulātum oppessulātī oppessulātae oppessulāta

Further reading