ophokken

Dutch

Etymology

From op +‎ hokken.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɔpˌɦɔ.kə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: op‧hok‧ken

Verb

ophokken

  1. (transitive, of livestock and pets) to bring inside, to stable

Conjugation

Conjugation of ophokken (weak, separable)
infinitive ophokken
past singular hokte op
past participle opgehokt
infinitive ophokken
gerund ophokken n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular hok op hokte op ophok ophokte
2nd person sing. (jij) hokt op, hok op2 hokte op ophokt ophokte
2nd person sing. (u) hokt op hokte op ophokt ophokte
2nd person sing. (gij) hokt op hokte op ophokt ophokte
3rd person singular hokt op hokte op ophokt ophokte
plural hokken op hokten op ophokken ophokten
subjunctive sing.1 hokke op hokte op ophokke ophokte
subjunctive plur.1 hokken op hokten op ophokken ophokten
imperative sing. hok op
imperative plur.1 hokt op
participles ophokkend opgehokt
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.