ontblakeren
Dutch
Etymology
From ont- (“inchoative prefix”) + blakeren (“to scorch”).
Pronunciation
- IPA(key): /ˌɔntˈblaː.kə.rə(n)/
- Hyphenation: ont‧bla‧ke‧ren
- Rhymes: -aːkərən
Verb
ontblakeren
Conjugation
| Conjugation of ontblakeren (weak, prefixed) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | ontblakeren | |||
| past singular | ontblakerde | |||
| past participle | ontblakerd | |||
| infinitive | ontblakeren | |||
| gerund | ontblakeren n | |||
| present tense | past tense | |||
| 1st person singular | ontblaker | ontblakerde | ||
| 2nd person sing. (jij) | ontblakert, ontblaker2 | ontblakerde | ||
| 2nd person sing. (u) | ontblakert | ontblakerde | ||
| 2nd person sing. (gij) | ontblakert | ontblakerde | ||
| 3rd person singular | ontblakert | ontblakerde | ||
| plural | ontblakeren | ontblakerden | ||
| subjunctive sing.1 | ontblakere | ontblakerde | ||
| subjunctive plur.1 | ontblakeren | ontblakerden | ||
| imperative sing. | ontblaker | |||
| imperative plur.1 | ontblakert | |||
| participles | ontblakerend | ontblakerd | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||