obiectus

Latin

Alternative forms

Etymology

    Perfect passive participle of obiciō.

    Pronunciation

    Participle

    obiectus (feminine obiecta, neuter obiectum); first/second-declension participle

    1. offered, presented
    2. exposed
    3. interposed, opposed

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative obiectus obiecta obiectum obiectī obiectae obiecta
    genitive obiectī obiectae obiectī obiectōrum obiectārum obiectōrum
    dative obiectō obiectae obiectō obiectīs
    accusative obiectum obiectam obiectum obiectōs obiectās obiecta
    ablative obiectō obiectā obiectō obiectīs
    vocative obiecte obiecta obiectum obiectī obiectae obiecta

    Derived terms

    Noun

    obiectus m (genitive obiectūs); fourth declension

    1. obstacle, object

    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative obiectus obiectūs
    genitive obiectūs obiectuum
    dative obiectuī obiectibus
    accusative obiectum obiectūs
    ablative obiectū obiectibus
    vocative obiectus obiectūs

    References

    • obiectus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • obiectus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • obiectus in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700[1], pre-publication website, 2005-2016