obaeratus

Latin

Etymology

Compounded from ob +‎ aes +‎ atus.

Pronunciation

Adjective

obaerātus (feminine obaerāta, neuter obaerātum); first/second-declension adjective

  1. in debt
  2. (used as a substantive, especially plural) debtors
    • c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de Bello Gallico 1.4:
      [] et omnēs clientēs obaerātōsque suōs, quōrum māgnum numerum habēbat, eōdem condūxit [] .
      [] and he brought all his clients and debtors, of whom he had a great number, to the same [place] [] .
      (This example includes the enclitic particle -que, meaning “and”.)

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative obaerātus obaerāta obaerātum obaerātī obaerātae obaerāta
genitive obaerātī obaerātae obaerātī obaerātōrum obaerātārum obaerātōrum
dative obaerātō obaerātae obaerātō obaerātīs
accusative obaerātum obaerātam obaerātum obaerātōs obaerātās obaerāta
ablative obaerātō obaerātā obaerātō obaerātīs
vocative obaerāte obaerāta obaerātum obaerātī obaerātae obaerāta

Descendants

  • French: obéré
  • Italian: oberato

Noun

obaerātus m (genitive obaerātī); second declension

  1. debtor

Declension

Second-declension noun.

References

  • obaeratus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • obaeratus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • obaeratus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.