noctuinus

See also: Noctuīnus

Latin

Etymology

    From noctua +‎ -īnus.

    Pronunciation

    Adjective

    noctuīnus (feminine noctuīna, neuter noctuīnum); first/second-declension adjective (Plautine, hapax legomenon, Old Latin)

    1. (relational) of or belonging to night-owls
      • c. 190 BCE, Plautus, Curculio 1.3.32–34:
        Nullum homini est perpetuom bonum:
        iam huic voluptati hoc adiunctum est odium. — Quid ais, propudium?
        Tun etiam cum noctuinis oculis odium me vocas?
        (please add an English translation of this quotation)

    Declensions

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative noctuīnus noctuīna noctuīnum noctuīnī noctuīnae noctuīna
    genitive noctuīnī noctuīnae noctuīnī noctuīnōrum noctuīnārum noctuīnōrum
    dative noctuīnō noctuīnae noctuīnō noctuīnīs
    accusative noctuīnum noctuīnam noctuīnum noctuīnōs noctuīnās noctuīna
    ablative noctuīnō noctuīnā noctuīnō noctuīnīs
    vocative noctuīne noctuīna noctuīnum noctuīnī noctuīnae noctuīna

    Further reading

    • noctŭīnus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • noctŭīnus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.