nauða

Icelandic

Etymology

From older gnauða, from Old Norse gnauða, derived from the feminine noun gnauð (“noise”). The modern Icelandic neuter noun gnauð, nauð, on the other hand, is derived from the verb.

Pronunciation

IPA^(key): /ˈnøyːða/
Rhymes: -øyːða

Verb

nauða (weak verb, third-person singular past indicative nauðaði, supine nauðað)

(of the wind) to howl
(of animals) to make vocal noises, bark, low (not very loudly)
to nag [with á or í ‘someone’]

Conjugation

*nauða* – active voice (*germynd*)
		present nútíð	past þátíð	present nútíð	past þátíð
infinitive nafnháttur		að nauða
supine sagnbót		nauðað
present participle lýsingarháttur nútíðar		nauðandi

		indicative framsöguháttur		subjunctive viðtengingarháttur
singular	ég	nauða	nauðaði	nauði	nauðaði
	þú	nauðar	nauðaðir	nauðir	nauðaðir
	hann, hún, það	nauðar	nauðaði	nauði	nauðaði
plural	við	nauðum	nauðuðum	nauðum	nauðuðum
	þið	nauðið	nauðuðuð	nauðið	nauðuðuð
	þeir, þær, þau	nauða	nauðuðu	nauði	nauðuðu

		imperative boðháttur
singular	þú	nauða (þú), nauðaðu
plural	þið	nauðið (þið), nauðiði¹

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

Derived terms

nauða í (“to importune, to impose upon, to nag”)