minumus
Latin
Adjective
minimus (superlative, feminine minima, neuter minimum, adverb minumē); first/second declension (rare)
- alternative form of minimus
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | minumus | minuma | minumum | minumī | minumae | minuma | |
| genitive | minumī | minumae | minumī | minumōrum | minumārum | minumōrum | |
| dative | minumō | minumae | minumō | minumīs | |||
| accusative | minumum | minumam | minumum | minumōs | minumās | minuma | |
| ablative | minumō | minumā | minumō | minumīs | |||
| vocative | minume | minuma | minumum | minumī | minumae | minuma | |
References
- “minumus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “minumus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.