mianraigh
Irish
Etymology 1
From mianra (“mineral”, noun) + -igh.
Verb
mianraigh (present analytic mianraíonn, future analytic mianróidh, verbal noun mianrú, past participle mianraithe)
- (transitive) to mineralize
Conjugation
| indicative | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| first | second | third | first | second | third | |||
| present | mianraím | mianraíonn tú; mianraír† |
mianraíonn sé, sí | mianraímid; mianraíonn muid |
mianraíonn sibh | mianraíonn siad; mianraíd† |
a mhianraíonn; a mhianraíos | mianraítear |
| past | mhianraigh mé; mhianraíos | mhianraigh tú; mhianraís | mhianraigh sé, sí | mhianraíomar; mhianraigh muid | mhianraigh sibh; mhianraíobhair | mhianraigh siad; mhianraíodar | a mhianraigh | mianraíodh |
| past habitual | mhianraínn / mianraínn‡ |
mhianraíteá / mianraíteᇠ|
mhianraíodh sé, sí / mianraíodh sé, sí‡ |
mhianraímis; mhianraíodh muid / mianraímis‡; mianraíodh muid‡ |
mhianraíodh sibh / mianraíodh sibh‡ |
mhianraídís; mhianraíodh / mianraídís‡; mianraíodh siad‡ |
a mhianraíodh | mhianraítí / mianraítí‡ |
| singular | plural | direct relative | autonomous | |||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| future | mianróidh mé; mianród; mianróchaidh mé† |
mianróidh tú; mianróir†; mianróchaidh tú† |
mianróidh sé, sí; mianróchaidh sé, sí† |
mianróimid; mianróidh muid; mianróchaimid†; mianróchaidh muid† |
mianróidh sibh; mianróchaidh sibh† |
mianróidh siad; mianróid†; mianróchaidh siad† |
a mhianróidh; a mhianrós; a mhianróchaidh†; a mhianróchas† | mianrófar; mianróchar† |
| conditional | mhianróinn; mhianróchainn† / mianróinn‡; mianróchainn†‡ |
mhianrófá; mhianróchthᆠ/ mianrófá‡; mianróchthᆇ |
mhianródh sé, sí; mhianróchadh sé, sí† / mianródh sé, sí‡; mianróchadh sé, s톇 |
mhianróimis; mhianródh muid; mhianróchaimis†; mhianróchadh muid† / mianróimis‡; mianródh muid‡; mianróchaimis†‡; mianróchadh muid†‡ |
mhianródh sibh; mhianróchadh sibh† / mianródh sibh‡; mianróchadh sibh†‡ |
mhianróidís; mhianródh siad; mhianróchaidís†; mhianróchadh siad† / mianróidís‡; mianródh siad‡; mianróchaidís†‡; mianróchadh siad†‡ |
a mhianródh; a mhianróchadh† | mhianrófaí; mhianróchthaí† / mianrófaí‡; mianróchtha톇 |
| subjunctive | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| present | go mianraí mé; go mianraíod† |
go mianraí tú; go mianraír† |
go mianraí sé, sí | go mianraímid; go mianraí muid |
go mianraí sibh | go mianraí siad; go mianraíd† |
— | go mianraítear |
| past | dá mianraínn | dá mianraíteá | dá mianraíodh sé, sí | dá mianraímis; dá mianraíodh muid |
dá mianraíodh sibh | dá mianraídís; dá mianraíodh siad |
— | dá mianraítí |
| imperative | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| — | mianraím | mianraigh | mianraíodh sé, sí | mianraímis | mianraígí; mianraídh† |
mianraídís | — | mianraítear |
| past participle | mianraithe | |||||||
| verbal noun | mianrú | |||||||
† archaic or dialect form
‡ dependent form
Etymology 2
See the etymology of the corresponding lemma form.
Adjective
mianraigh
- inflection of mianrach:
- vocative/genitive singular masculine
- (archaic) dative singular feminine
Mutation
| radical | lenition | eclipsis |
|---|---|---|
| mianraigh | mhianraigh | not applicable |
Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.
Further reading
- Ó Dónaill, Niall (1977), “mianraigh”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN