meschita
Latin
Etymology
Borrowed from Arabic مَسْجِد (masjid).
Pronunciation
- (Germany) IPA(key): /mɛ.ˈʃɪ.tʰa/ (at time of borrowing)
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [mesˈkiː.ta]
Noun
meschīta f (genitive meschītae); first declension
- (Medieval Latin) mosque
- 1591, Leunclavius, Historiae Musulmanae Turcorum, de monumentis ipsorum exscriptae, libri XVIII[1], column 195:
- Condidit secundum haec Urchan Nicaeae magnam quamdam meschitam sive templum, in quo sui die Veneris hebdomadarium, Muhametano ritu, festum celebrarent.
- Accordingly Orhan built a certain great mosque or temple in Nicaea, in which his people were to celebrate a weekly feast on Friday in the Mohammedan rite.
Declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | meschīta | meschītae |
| genitive | meschītae | meschītārum |
| dative | meschītae | meschītīs |
| accusative | meschītam | meschītās |
| ablative | meschītā | meschītīs |
| vocative | meschīta | meschītae |
Descendants
References
- Niermeyer, Jan Frederik (1976), “meschita”, in Mediae Latinitatis Lexicon Minus, Leiden, Boston: E. J. Brill