merismos
Latin
Etymology
Ancient Greek μερῐσμός (merĭsmós)
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [mɛˈrɪs.mɔs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [meˈriz.mos]
Noun
merismos m (genitive merismī); second declension
- (Late Latin) synonym of partītiō
- late C.E. 3rd century, Marius Plotius Sacerdos, Artium grammaticarum libri tres [Three books on the grammatical arts], in Heinrich Keil, editor, Grammatici Latini [Latin grammarians], volume VI: Scriptores artis metricae [Writers on the metric art], Lipsia: in aedibus B. G. Teubneri, published 1923, first book, page 460, lines 4–9:
- De merismo. Merismos, quam nos partitionem vocamus, fit hoc modo, cum multae res separantur, ut puta pecora multa partiuntur,q u a m s e p t e m i n g e n t i a v i c t o r
c o r p o r a f u n d a t h u m o e t n u m e r u m c u m n a v i b u s a e q u e t ,
e t s o c i o s p a r t i t u r i n o m n i s :
non dividit, quia septem sunt, non unum corpus.- (please add an English translation of this quotation)
Declension
Second-declension noun (Greek-type).
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | merismos | merismī merismoe |
| genitive | merismī | merismōrum |
| dative | merismō | merismīs |
| accusative | merismon | merismōs |
| ablative | merismō | merismīs |
| vocative | merisme | merismī merismoe |
Descendants
- → French: mérisme
Further reading
- “mĕrismŏs”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette, page 970: “mĕrismŏs, i, m. (μερισμός), énumération des parties dʼun tout : Sacerd. Gram. 1, 149.”