meenen
Dutch
Verb
meenen
- obsolete spelling of menen
Conjugation
| Conjugation of meenen (weak) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | meenen | |||
| past singular | meende | |||
| past participle | gemeend | |||
| infinitive | meenen | |||
| gerund | meenen n | |||
| present tense | past tense | |||
| 1st person singular | meen | meende | ||
| 2nd person sing. (jij) | meent, meen2 | meende | ||
| 2nd person sing. (u) | meent | meende | ||
| 2nd person sing. (gij) | meent | meende | ||
| 3rd person singular | meent | meende | ||
| plural | meenen | meenden | ||
| subjunctive sing.1 | meene | meende | ||
| subjunctive plur.1 | meenen | meenden | ||
| imperative sing. | meen | |||
| imperative plur.1 | meent | |||
| participles | meenend | gemeend | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||