masterat
Romanian
Etymology
Noun
masterat n (plural masterate)
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | ||
| nominative-accusative | masterat | masteratul | masterate | masteratele | |
| genitive-dative | masterat | masteratului | masterate | masteratelor | |
| vocative | masteratule | masteratelor | |||