magnèr

Emilian

Etymology

From Latin manducare.

Pronunciation

  • IPA(key): /maˈɲɛːr/

Verb

magnèr

  1. to eat

Conjugation

Conjugation of magnèr in the dialect of Bologna
infinitive magnèr
gerund magnànd
past participle magnè
singular plural
first second third first second third
indicative present mâgn mâgn mâgna magnän magnè mâgnen
imperfect magnèva magnèv magnèva magnèven magnèvi magnèven
past historic magné magnéss magné magnénn magnéssi magnénn
future magnarò magnarè magnarà magnarän magnarî magnaràn
subjunctive present mâgna mâgn mâgna magnaggna magnèdi mâgnen
imperfect magnéss magnéss magnéss magnéssen magnéssi magnéssen
conditional present magnarêv magnaréss magnarêv magnarénn magnaréssi magnarénn
imperative present mâgna magnän magnè

References

  • Vitali, Daniele; Lepri, Luigi (1999), “magnèr”, in Dizionario italiano–bolognese, bolognese–italiano, Milan: A. Vallardi, →ISBN, page 147