múin

See also: muin and mùin

Irish

Pronunciation

IPA^(key): /mˠuːnʲ/

Etymology 1

Verb

múin (present analytic múineann, future analytic múinfidh, verbal noun múineadh, past participle múinte)

to teach

Conjugation

Conjugation of *múin* (first conjugation – A)
indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
indicative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	múinim	múineann tú; múinir^†	múineann sé, sí	múinimid; múineann muid	múineann sibh	múineann siad; múinid^†	a mhúineann; a mhúineas	múintear
past	mhúin mé; mhúineas	mhúin tú; mhúinis	mhúin sé, sí	mhúineamar; mhúin muid	mhúin sibh; mhúineabhair	mhúin siad; mhúineadar	a mhúin	múineadh
past habitual	mhúininn / múininn^‡	mhúinteá / múinteá^‡	mhúineadh sé, sí / múineadh sé, sí^‡	mhúinimis; mhúineadh muid / múinimis^‡; múineadh muid^‡	mhúineadh sibh / múineadh sibh^‡	mhúinidís; mhúineadh siad / múinidís^‡; múineadh siad^‡	a mhúineadh	mhúintí / múintí^‡

	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
future	múinfidh mé; múinfead	múinfidh tú; múinfir^†	múinfidh sé, sí	múinfimid; múinfidh muid	múinfidh sibh	múinfidh siad; múinfid^†	a mhúinfidh; a mhúinfeas	múinfear
conditional	mhúinfinn / múinfinn^‡	mhúinfeá / múinfeá^‡	mhúinfeadh sé, sí / múinfeadh sé, sí^‡	mhúinfimis; mhúinfeadh muid / múinfimis^‡; múinfeadh muid^‡	mhúinfeadh sibh / múinfeadh sibh^‡	mhúinfidís; mhúinfeadh siad / múinfidís^‡; múinfeadh siad^‡	a mhúinfeadh	mhúinfí / múinfí^‡

subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
subjunctive	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	go múine mé; go múinead^†	go múine tú; go múinir^†	go múine sé, sí	go múinimid; go múine muid	go múine sibh	go múine siad; go múinid^†	—	go múintear
past	dá múininn	dá múinteá	dá múineadh sé, sí	dá múinimis; dá múineadh muid	dá múineadh sibh	dá múinidís; dá múineadh siad	—	dá múintí

imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
imperative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
—	múinim	múin	múineadh sé, sí	múinimis	múinigí; múinidh^†	múinidís	—	múintear

past participle	múinte

verbal noun	múineadh

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

Alternative verbal noun: múnadh

Derived terms

múinteoir (“teacher”)

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

múin m

vocative/genitive singular of mún

Mutation

Mutated forms of *múin*
radical	lenition	eclipsis
múin	mhúin	not applicable

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.