lamentatrix
Latin
Etymology
From lāmentor, lāmentātum (“to lament”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɫaː.mɛnˈtaː.triːks]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [la.menˈtaː.triks]
Noun
lāmentātrīx f (genitive lāmentātrīcis); third declension
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | lāmentātrīx | lāmentātrīcēs |
| genitive | lāmentātrīcis | lāmentātrīcum |
| dative | lāmentātrīcī | lāmentātrīcibus |
| accusative | lāmentātrīcem | lāmentātrīcēs |
| ablative | lāmentātrīce | lāmentātrīcibus |
| vocative | lāmentātrīx | lāmentātrīcēs |
Related terms
References
- “lamentatrix”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “lamentatrix”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.