któż

Old Polish

Etymology

    From kto +‎ . First attested in the 14th century. Compare Old Czech ktož.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /ktɔːʃ/
    • IPA(key): (15th CE) /ktoʃ/

    Pronoun

    któż m

    1. (emphatic, interrogative) who
      • 1876-1929 [1413-4], Vatroslav Jagić, editor, Archiv für slavische Philologie[1], volume 14, page 502:
        Ach, myly bosse, kthoz v cyebye bycz mosse?
        [Ach, miły Boże, ktoż u ciebie być może?]
    2. (emphatic, relative, Lesser Poland) who

    Descendants

    • Polish: któż

    References

    • B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “któż”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN

    Polish

    Etymology

      Inherited from Old Polish któż. By surface analysis, kto +‎ .

      Pronunciation

      • IPA(key): /ˈktuʂ/
      • Audio:(file)
      • Rhymes: -uʂ
      • Syllabification: któż

      Pronoun

      któż

      1. (emphatic, interrogative, literary) who
      2. (emphatic, relative, literary) who

      Declension

      Further reading

      • któż in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
      • któż in Polish dictionaries at PWN