klára

See also: klara, klåra, Klara, Klára, and Klarą

Faroese

Etymology

Verb

klára (third person singular past indicative kláraði, third person plural past indicative kláraðu, supine klárað)

  1. to clear

Conjugation

Conjugation of klára (group v-30)
infinitive klára
supine klárað
present past
first singular klári kláraði
second singular klárar kláraði
third singular klárar kláraði
plural klára kláraðu
participle (a6)1 klárandi kláraður
imperative
singular klára!
plural klárið!

1Only the past participle being declined.

Icelandic

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈkʰlauːra/
    Rhymes: -auːra

Etymology 1

From klár (“clear, ready”) +‎ -a (verb-forming suffix), literally “to make ready”.[1]

Verb

klára (weak verb, third-person singular past indicative kláraði, supine klárað)

  1. to finish (a task or activity)
    Synonyms: ljúka, enda, fullgera, slútta, fullvinna
    Antonyms: byrja, hefja
    Hyponyms: hespa af (“to finish quickly”), útskrifast (“to graduate”)
    Ég ákvað að halda áfram og klára stúdentinn. ― I decided to carry on and finish my secondary school examination.
  2. to finish (a meal or beverage)
    Synonyms: ljúka, nota
    Hyponyms: borða upp, éta upp, torga (“to eat up”); þurrausa (“to deplete, drain”); slíta (“to wear out”)
    Hvernig get ég fengið 4 ára börn til að sitja og klára matinn sinn? ― How can I get 4-year-olds to sit and finish their food?
Conjugation
klára – active voice (germynd)
infinitive nafnháttur að klára
supine sagnbót klárað
present participle
lýsingarháttur nútíðar
 klárandi
indicative
framsöguháttur
 subjunctive
viðtengingarháttur
present
nútíð
 past
þátíð
 present
nútíð
 past
þátíð
singular ég klára kláraði klári kláraði
þú klárar kláraðir klárir kláraðir
hann, hún, það klárar kláraði klári kláraði
plural við klárum kláruðum klárum kláruðum
þið klárið kláruðuð klárið kláruðuð
þeir, þær, þau klára kláruðu klári kláruðu
imperative boðháttur
singular þú klára (þú), kláraðu
plural þið klárið (þið), kláriði1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
klárast – mediopassive voice (miðmynd)
infinitive nafnháttur að klárast
supine sagnbót klárast
present participle
lýsingarháttur nútíðar
 klárandist (rare; see appendix)
indicative
framsöguháttur
 subjunctive
viðtengingarháttur
present
nútíð
 past
þátíð
 present
nútíð
 past
þátíð
singular ég klárast kláraðist klárist kláraðist
þú klárast kláraðist klárist kláraðist
hann, hún, það klárast kláraðist klárist kláraðist
plural við klárumst kláruðumst klárumst kláruðumst
þið klárist kláruðust klárist kláruðust
þeir, þær, þau klárast kláruðust klárist kláruðust
imperative boðháttur
singular þú klárast (þú), klárastu
plural þið klárist (þið), kláristi1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
kláraður — past participle (lýsingarháttur þátíðar)
strong declension
(sterk beyging) 		singular (eintala) plural (fleirtala)
masculine
(karlkyn) 		feminine
(kvenkyn) 		neuter
(hvorugkyn) 		masculine
(karlkyn) 		feminine
(kvenkyn) 		neuter
(hvorugkyn)
nominative
(nefnifall) 		kláraður kláruð klárað kláraðir kláraðar kláruð
accusative
(þolfall) 		kláraðan kláraða klárað kláraða kláraðar kláruð
dative
(þágufall) 		kláruðum kláraðri kláruðu kláruðum kláruðum kláruðum
genitive
(eignarfall) 		kláraðs kláraðrar kláraðs kláraðra kláraðra kláraðra
weak declension
(veik beyging) 		singular (eintala) plural (fleirtala)
masculine
(karlkyn) 		feminine
(kvenkyn) 		neuter
(hvorugkyn) 		masculine
(karlkyn) 		feminine
(kvenkyn) 		neuter
(hvorugkyn)
nominative
(nefnifall) 		kláraði kláraða kláraða kláruðu kláruðu kláruðu
accusative
(þolfall) 		kláraða kláruðu kláraða kláruðu kláruðu kláruðu
dative
(þágufall) 		kláraða kláruðu kláraða kláruðu kláruðu kláruðu
genitive
(eignarfall) 		kláraða kláruðu kláraða kláruðu kláruðu kláruðu
Derived terms
  • fullklára (“to complete”)
  • ókláraður (“uncompleted”)
  • klár n, klári, eggjaklári m (“egg white”)

Etymology 2

Uncertain. Maybe related to kló n (“claw”) and klóra (“to scratch”) or borrowed from Irish clár (“board, stave”).[2]

Noun

klára f (genitive singular kláru, nominative plural klárur)

  1. (obsolete) rake-like wooden implement for spreading manure on a field
Declension
Declension of klára (feminine)
singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative klára kláran klárur klárurnar
accusative kláru kláruna klárur klárurnar
dative kláru klárunni klárum klárunum
genitive kláru klárunnar klára kláranna

References

  1. ^ Ásgeir Blöndal Magnússon (1989), “4 klár”, in Íslensk orðsifjabók, Reykjavík: Árni Magnússon Institute for Icelandic Studies, →ISBN, page 471 (Available at Málið.is under the “Eldri orðabækur” tab.)
  2. ^ Ásgeir Blöndal Magnússon (1989), “klára”, in Íslensk orðsifjabók, Reykjavík: Árni Magnússon Institute for Icelandic Studies, →ISBN, pages 471-72 (Available at Málið.is under the “Eldri orðabækur” tab.)

Further reading

  • Kristín Bjarnadóttir, editor (2002–2026), “klára”, in Beygingarlýsing íslensks nútímamáls [The Database of Modern Icelandic Inflection] (in Icelandic), Reykjavík: The Árni Magnússon Institute for Icelandic Studies
  • “klára” in the Dictionary of Modern Icelandic (in Icelandic) and ISLEX (in the Nordic languages)
  • “klára”, in Íðorðabanki [Terminology Bank] (in Icelandic), Reykjavík: The Árni Magnússon Institute for Icelandic Studies, 2002–2024
  • “klára”, in Ritmálssafn Orðabókar Háskólans [The Written Collection of the Lexicological Institute] (in Icelandic), Reykjavík: The Árni Magnússon Institute for Icelandic Studies
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.