kantēr
Emilian
Etymology
From Latin cantāre, frequentative of canō, ultimately from Proto-Indo-European *keh₂n-.
Pronunciation
- (Modena) IPA(key): /kanˈtɛːr/
Verb
kantēr (auxiliary avêr) (Modena)
- (intransitive) to sing.
- (transitive) to perform a particular song.
Conjugation
| infinitive | kantēr | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| gerund | — | ||||||
| past participle | kantē | ||||||
| singular | plural | ||||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| indicative | present | kānt | kānt | kānta | kantám | kantē | kānten |
| imperfect | kantēva | kantēv | kantēva | kantēven | kantēvi | kantēven | |
| past historic | — | — | — | — | — | — | |
| future | kantarò | kantarē | kantarà | kantarám | kantarî | kantarān | |
| subjunctive | present | kānta | kānt | kānta | kantáma | kantēdi | kānten |
| imperfect | kantésa | kantésa | kantésa | kantésen | kantési | kantésen | |
| conditional | present | kantarév | kantarés | kantarév | kantaréven | kantarési | kantaréven |
| imperative | present | — | kānta | — | kantám | kantē | — |