kaartspelen

Dutch

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈkaːrtˌspeː.lə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: kaart‧spe‧len

Etymology 1

From kaart +‎ spelen.

Verb

kaartspelen

  1. to play cards
Conjugation
Conjugation of kaartspelen (weak, separable)
infinitive kaartspelen
past singular speelde kaart
past participle kaartgespeeld
infinitive kaartspelen
gerund kaartspelen n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular speel kaart speelde kaart kaartspeel kaartspeelde
2nd person sing. (jij) speelt kaart, speel kaart2 speelde kaart kaartspeelt kaartspeelde
2nd person sing. (u) speelt kaart speelde kaart kaartspeelt kaartspeelde
2nd person sing. (gij) speelt kaart speelde kaart kaartspeelt kaartspeelde
3rd person singular speelt kaart speelde kaart kaartspeelt kaartspeelde
plural spelen kaart speelden kaart kaartspelen kaartspeelden
subjunctive sing.1 spele kaart speelde kaart kaartspele kaartspeelde
subjunctive plur.1 spelen kaart speelden kaart kaartspelen kaartspeelden
imperative sing. speel kaart
imperative plur.1 speelt kaart
participles kaartspelend kaartgespeeld
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

kaartspelen

  1. plural of kaartspel

Anagrams

  • spelen kaart
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.