kânun

See also: kanun

Turkish

Etymology

From Ottoman Turkish كانون (kânûn, “hearth; first two months of winter”), from Arabic كَانُون (kānūn, “hearth”).

Noun

kânun (definite accusative kânunu, plural kânunlar)

  1. (archaic) The first two months of winter
    Birinci kânun ― December
    İkinci kânun ― January
    • 1940 August 27, Kenan Hulûsi, “Deniz kenarında [By the seashore]”, in Vakit, page 5:
      Balık Osmanın gazinoya nereden geldiği belli değildi. Üç dört senedenberi; yaz başlarında gözüküyor; kânun ayları gelir gelmez, gazino kapanınca, Balık Osman da kayboluyordu.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Declension of kânun
singular plural
nominative kânun kânunlar
definite accusative kânunu kânunları
dative kânuna kânunlara
locative kânunda kânunlarda
ablative kânundan kânunlardan
genitive kânunun kânunların

Derived terms

  • kânunuevvel (“December”, literally “first kânun”)
  • kânunusani (“January”, literally “second kânun”)

References

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.