ispolin

Romanian

Etymology

Borrowed from Old Church Slavonic исполинъ (ispolinŭ).

Noun

ispolin m (plural ispolini)

  1. (obsolete) giant

Declension

singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative-accusative ispolin ispolinul ispolini ispolinii
genitive-dative ispolin ispolinului ispolini ispolinilor
vocative ispolinule ispolinilor

References

  • ispolin in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN