irritatrix
Latin
Etymology
From irrītō, irrītātum (“to incite; to exasperate”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɪr.riːˈtaː.triːks]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ir.riˈtaː.triks]
Noun
irrītātrīx f (genitive irrītātrīcis); third declension
- inciter, instigator (female)
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | irrītātrīx | irrītātrīcēs |
| genitive | irrītātrīcis | irrītātrīcum |
| dative | irrītātrīcī | irrītātrīcibus |
| accusative | irrītātrīcem | irrītātrīcēs |
| ablative | irrītātrīce | irrītātrīcibus |
| vocative | irrītātrīx | irrītātrīcēs |
References
- “irritatrix”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “irritatrix”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.