iosanus
Latin
Alternative forms
Etymology
From iōsum (“down”) + -ānus (adjective-forming suffix).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈjɔ.sa.nʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈjɔː.s̬a.nus]
Adjective
iōsānus (feminine iōsāna, neuter iōsānum); first/second-declension adjective (Late Latin)
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | iōsānus | iōsāna | iōsānum | iōsānī | iōsānae | iōsāna | |
| genitive | iōsānī | iōsānae | iōsānī | iōsānōrum | iōsānārum | iōsānōrum | |
| dative | iōsānō | iōsānae | iōsānō | iōsānīs | |||
| accusative | iōsānum | iōsānam | iōsānum | iōsānōs | iōsānās | iōsāna | |
| ablative | iōsānō | iōsānā | iōsānō | iōsānīs | |||
| vocative | iōsāne | iōsāna | iōsānum | iōsānī | iōsānae | iōsāna | |
Descendants
Reflexes of the variant iūsānus:
References
- “iōsānus” in the Thesaurus Linguae Latinae (TLL Open Access), Berlin (formerly Leipzig): De Gruyter (formerly Teubner), 1900–present
- R. E. Latham, D. R. Howlett, & R. K. Ashdowne, editors (1975–2013), “josanus”, in Dictionary of Medieval Latin from British Sources[1], London: Oxford University Press for the British Academy, →ISBN, →OCLC