invitatorius

Latin

Etymology

From invītō +‎ -tōrius.

Pronunciation

Adjective

invītātōrius (feminine invītātōria, neuter invītātōrium); first/second-declension adjective (post-classical)

  1. inviting
    • c. 160 CEc. 225 CE, Tertullian, De anima 57:
      Quid ergo dicemus magiam? Quod omnes pene: fallaciam. Sed ratio fallaciae solos non fugit Christianos, qui spiritalia nequitiae, non quidem socia conscientia, sed inimica scientia novimus, nec invitatoria operatione, sed expugnatoria dominatione tractamus; multiformem luem mentis humanae, totius erroris artificem, salutis pariter animaeque vastatricem scientiam magiae, secundae scilicet idololatriae, in qua se daemones perinde mortuos fingunt, quemadmodum in illa deos.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 4th century, Jerome, Letters 14.1:
      Quoniam igitur et tu ipse abiens postularas, ut tibi, postquam ad deserta migrassem, invitatoriam a me scriptam transmitterem, et ego facturum receperam, invito, iam propera.
      (please add an English translation of this quotation)
  2. invitatory, of or pertaining to an invitation

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative invītātōrius invītātōria invītātōrium invītātōriī invītātōriae invītātōria
genitive invītātōriī invītātōriae invītātōriī invītātōriōrum invītātōriārum invītātōriōrum
dative invītātōriō invītātōriae invītātōriō invītātōriīs
accusative invītātōrium invītātōriam invītātōrium invītātōriōs invītātōriās invītātōria
ablative invītātōriō invītātōriā invītātōriō invītātōriīs
vocative invītātōrie invītātōria invītātōrium invītātōriī invītātōriae invītātōria

Descendants

  • English: invitatory
  • Old French: invitatoire

Further reading

  • invitatorius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.