inustus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of inūrō.

Participle

inustus (feminine inusta, neuter inustum); first/second-declension participle

  1. burnt (in, off or away)
  2. (transferred) imprinted indelibly; branded
    • 63 BCE, Cicero, Catiline Orations Oratio in Catilinam Prima in Senatu Habita.13:
      Quae nota domesticae turpitūdinis nōn inusta vītae tuae est?
      What mark of domestic disgrace is not branded upon your life?
      (Cicero’s figurative meaning: in ancient Rome, fugitive slaves were branded on the forehead; criminals were tattooed to signify their crime and permanently identify them.)

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative inustus inusta inustum inustī inustae inusta
genitive inustī inustae inustī inustōrum inustārum inustōrum
dative inustō inustae inustō inustīs
accusative inustum inustam inustum inustōs inustās inusta
ablative inustō inustā inustō inustīs
vocative inuste inusta inustum inustī inustae inusta

References

  • inustus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • inustus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • "inustus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
  • inustus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.