interlocutus
Latin
Etymology
Perfect active participle of interloquor.
Participle
interlocūtus (feminine interlocūta, neuter interlocūtum); first/second-declension participle
- having interrupted
- having pronounced an interlocutory sentence
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | interlocūtus | interlocūta | interlocūtum | interlocūtī | interlocūtae | interlocūta | |
| genitive | interlocūtī | interlocūtae | interlocūtī | interlocūtōrum | interlocūtārum | interlocūtōrum | |
| dative | interlocūtō | interlocūtae | interlocūtō | interlocūtīs | |||
| accusative | interlocūtum | interlocūtam | interlocūtum | interlocūtōs | interlocūtās | interlocūta | |
| ablative | interlocūtō | interlocūtā | interlocūtō | interlocūtīs | |||
| vocative | interlocūte | interlocūta | interlocūtum | interlocūtī | interlocūtae | interlocūta | |