instrui

See also: instruí

Esperanto

Etymology

    Borrowed from English instruct, French instruire, German instruieren and Italian istruire.[1] First attested in 1887.[2]

    Pronunciation

    • IPA(key): /insˈtrui/
    • Audio 1:(file)
    • Audio 2:(file)
    • Rhymes: -ui
    • Syllabification: ins‧tru‧i

    Verb

    instrui (present instruas, past instruis, future instruos, conditional instruus, volitive instruu)

    1. (transitive) to inform, instruct, teach, train
      • 1907, L. L. Zamenhof, El la Biblio, PSALMO XXVII.[1]:
        Instruu al mi, Dio, Vian vojon kaj konduku min sur ĝusta irejo, spite miajn malamikojn.
        Teach me thy way, O Lord, and lead me in a plain path, because of mine enemies.
      • 2025 November 27, Renée Triolle, “La unua eŭropano, kiu vizitis Tibeton Alexandra David-Néel (1868-1969)”, in uea.facila[2], archived from the original on 23 December 2025:
        Ŝi instruis en la pariza universitato Sorbonne, verkis artikolojn, kaj en 1911, ŝi, 43-jara, decidis forvojaĝi al Barato por studi budhismon.
        She taught at the Sorbonne Paris university, created articles and in 1911, she, at 43 years old, decided to depart to India to study Buddhism.

    Conjugation

    Conjugation of instrui
    present past future
    singular plural singular plural singular plural
    tense instruas instruis instruos
    active participle instruanta instruantaj instruinta instruintaj instruonta instruontaj
    acc. instruantan instruantajn instruintan instruintajn instruontan instruontajn
    passive participle instruata instruataj instruita instruitaj instruota instruotaj
    acc. instruatan instruatajn instruitan instruitajn instruotan instruotajn
    nominal active participle instruanto instruantoj instruinto instruintoj instruonto instruontoj
    acc. instruanton instruantojn instruinton instruintojn instruonton instruontojn
    nominal passive participle instruato instruatoj instruito instruitoj instruoto instruotoj
    acc. instruaton instruatojn instruiton instruitojn instruoton instruotojn
    adverbial active participle instruante instruinte instruonte
    adverbial passive participle instruate instruite instruote
    infinitive instrui imperative instruu conditional instruus

    Derived terms

    adjectives
    nouns
    verbs

    References

    1. ^ Ebbe Vilborg, “instrui”, in Etimologia Vortaro de Esperanto [Etymological Dictionary of Esperanto], volume 2, →ISBN, page 104
    2. ^ Neves; Pabst (2022), “instru/”, in Historia Vortaro de Esperanto, →ISBN, page 385

    Further reading

    Latin

    Verb

    īnstruī

    1. present passive infinitive of īnstruō

    References

    Portuguese

    Verb

    instrui

    1. inflection of instruir:
      1. third-person singular present indicative
      2. second-person singular imperative

    Romanian

    Etymology

    Borrowed from French instruire, from Latin instruere.

    Verb

    a instrui (third-person singular present instruiește, past participle instruit) 4th conjugation

    1. to instruct

    Conjugation