inoperatus

Latin

Etymology

Perfect active participle of inoperor.

Participle

inoperātus (feminine inoperāta, neuter inoperātum); first/second-declension participle

  1. having effected, operated or produced

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative inoperātus inoperāta inoperātum inoperātī inoperātae inoperāta
genitive inoperātī inoperātae inoperātī inoperātōrum inoperātārum inoperātōrum
dative inoperātō inoperātae inoperātō inoperātīs
accusative inoperātum inoperātam inoperātum inoperātōs inoperātās inoperāta
ablative inoperātō inoperātā inoperātō inoperātīs
vocative inoperāte inoperāta inoperātum inoperātī inoperātae inoperāta

References